Strafrechtadvocaat Groningen

De dakloze advocaat

Karel is een man van middelbare leeftijd. Zijn slanke postuur doet een hardloopcarrière vermoeden. Met zijn grijze haar en rijzige gestalte is hij in elk geval voor dak- en thuislozen een bekende verschijning. Ondanks het feit dat hij geen verslavingen heeft, had Karel wel een probleem. Hij moest namelijk op 18 januari 2007 verschijnen voor de rechtbank te Rotterdam. Nu was dat voor Karel niet zo’n groot probleem: hij is namelijk al meer dan 20 jaar advocaat. Het werkelijke probleem was, dat die dag de zwaarste storm sinds vijf jaar over Nederland zou trekken met windstoten van meer dan 130 km/h. Voor een advocaat uit Groningen is dát wel een probleem als je wordt verwacht in Rotterdam. Gelukkig was Karel zich van dit probleem nog niet bewust. Door alle drukte was hij die ochtend niet aan de krant toegekomen en ook de radio en televisie waren niet aan geweest. Het door het KNMI afgekondigde weeralarm was hem dus volstrekt ontgaan, tot hij met de trein in de buurt van Rotterdam kwam.

In Rotterdam aangekomen drong de ernst van de situatie pas tot hem door. Buiten de stationshal moesten de mensen zich vasthouden om overeind te blijven. Bouwmaterialen vlogen door de lucht, trams reden niet meer, wegen waren door de politie afgezet en diverse bruggen bleken afgesloten. Uiteindelijk wist Karel een taxichauffeur te overtuigen hem naar de rechtbank te brengen. Daar aangekomen werd hij met alle egards behandeld, aangezien hij de enige advocaat bleek te zijn die verschenen was die dag. Tijdens de zitting was het gebulder van de storm voortdurend te horen. Het klonk alsof ieder moment het dak van de zittingszaal naar beneden kon vallen. Eén van de rechters vroeg zich na afloop van de zitting hardop af of Karel misschien in het gebouw wilde overnachten. Het vriendelijk aanbod werd echter afgeslagen.

Terug op het station bleek het treinverkeer geheel te zijn stilgelegd. Duizenden mensen stonden te wachten op het perron. Karel zocht zijn heil in een nabijgelegen café om wat op adem te komen en later op de avond zijn geluk opnieuw te beproeven. Tevergeefs. Ten einde raad besloot hij maar een hotelkamer te zoeken voor de nacht. Ook dit bleek inmiddels een heilloze missie te zijn. Dolend rond het station zocht Karel uiteindelijk de warmte op van een door de NS opengesteld treinstel. Koffie en soep werd door vrijwilligers rond gedeeld. Tegen middernacht moest iedereen het treinstel verlaten. Met bussen werden de mensen vervoerd naar de sporthal van de Erasmus Universiteit. Daar stonden zij aan zij veldbedden klaar, zoals op een drukke zomerse dag op het strand van Scheveningen de handdoeken naast elkaar liggen.

Temidden van het gesnurkt, gehoest en gekuch kon Karel pas tegen 4.00 uur ’s nachts de slaap vatten, nadat hem eindelijk een slaapzak was uitgereikt. Enkele uren later werd hij weer wakker. Gebroken door de korte nacht. Zonder ontbijt, zonder douche en zonder schone kleren ging hij weer op weg naar het station. Hij dacht aan de cliënten die hij in het verleden had bijgestaan. Velen van hen moesten zich ook zo hebben gevoeld, maar dan wel iedere dag weer, week in week uit. Gelukkig bracht de trein hem in drie uur weer terug bij zijn kantoor. Snel wilde Karel op de fiets naar huis om daar een tukje te doen. Tot overmaat van ramp bleek ook nog zijn fietssleutel spoorloos te zijn verdwenen.

Zo ziet u maar. Het leven als advocaat gaat niet altijd over rozen.