Strafrechtadvocaat Groningen

Persoonsverwisseling

Het overkwam mijzelf drie maanden geleden. Ik sloeg het septembernummer van De Riepe open en aangekomen bij mijn eigen column zag ik de foto van één van mijn collega’s staan. Zo maar, alsof hij het stuk had geschreven. Een vergissing bij het zetwerk is kennelijk snel gemaakt. Eigenlijk was het ook wel grappig. Wij schrijven de column namelijk bij toerbeurt met z’n drieën. Door die fout stonden wij voor één keer alle drie in dezelfde Riepe. Het verhaal ging namelijk over de derde collega.

Camiel was jaren geleden ook het slachtoffer van een persoonsverwisseling. Hij vond het niet zo grappig. Hij kwam er achter toen hij een uitspraak van de rechtbank Groningen kreeg uitgereikt. Van een zitting wist hij niks, maar hem was wel een gevangenisstraf opgelegd van twee maanden. Camiel stelde hoger beroep in en hoorde vervolgens jaren niets meer van de zaak, tot hij bericht kreeg dat hij ook door het gerechtshof Leeuwarden was veroordeeld tot gevangenisstraf. Hij stelde vervolgens beroep in cassatie in. De Hoge Raad – ons hoogste rechtscollege – oordeelde enige tijd later dat de eerdere dagvaarding hem niet op de juiste wijze was uitgereikt. Vandaar ook dat hij nooit had gehoord wanneer de zaak zou worden behandeld. Het hof had daar op moeten letten. De beslissing van het hof werd vernietigd en de zaak moest opnieuw worden behandeld.

Inmiddels was mij uit het dossier gebleken dat de kwestie waar het over ging reeds vier jaar geleden was. Het was een verkeersdelict. Zijn broer had een valse naam opgegeven bij de aanhouding, was de verklaring van Camiel. Van je familie moet je het dus hebben. Camiel kon ook wel aantonen dat hij het niet geweest kon zijn. Hij zat namelijk in het buitenland, zo bleek uit de stempels in z’n paspoort. Kennelijk had de politie destijds niet de moeite genomen om een identiteitsbewijs van de bestuurder te vragen.

Pas anderhalf jaar later hoorden we weer iets van de zaak. Camiel had bericht gekregen dat het openbaar ministerie de gevangenisstraf ten uitvoer ging leggen en moest zich melden bij de gevangenis. Vreemde kwestie aangezien de Hoge Raad toch had geoordeeld dat die beslissing onjuist was. Toch maar even een briefje gestuurd naar het openbaar ministerie dat de uitspraak niet kon worden geëxecuteerd en dat we al anderhalf jaar zaten te wachten op een nieuwe oproep voor de zitting. Die kwam uiteindelijk ruim 6 jaar nadat het feit gepleegd was.

Eindelijk hoopte Camiel aan de rechter uit te leggen dat hij het niet was geweest zes jaar eerder, maar mogelijk zijn broer. Tenminste dat dacht hij. Zover kwam het echter niet. Het gerechtshof verklaarde het openbaar ministerie niet-ontvankelijk. Het recht op vervolging was verspeeld. De redelijk termijn van berechting was al jaren verstreken. En nog erger: er was getracht gevangenisstraf ten uitvoer te leggen terwijl die beslissing van de rechter ruim een jaar eerder was vernietigd. Camiel kon weer opgelucht huiswaarts keren, echter zonder het verhaal over de persoonsverwisseling te kunnen doen.

U kunt misschien begrijpen dat Camiel na de meer dan zes jaar slepende kwestie niet meer met zijn broer wil praten. Ik en mijn collega’s doen dat uiteraard nog wel. Met plezier!